My Dying Bride Merch

Aaron Stainthorpe otwarcie przyznaje się do tego, że rzeczą, której nienawidzi najbardziej, jest występowanie na scenie, a przed konfrontacjami z publicznością zdarzało mu się wymiotować. W tym kontekście fakt, że biedak męczy się tak już od ponad ćwierćwiecza, powinien skłaniać do współczucia.

Ale czy wypada współczuć komuś, kto z My Dying Bride stworzył rzeczy epokowe? "Turn Loos The Swans" i "The Angel and the Dark River" to tylko dwa pierwsze z brzegu przykłady. Czy współczucie to najlepsza opcja, gdy jesteś frontmanem kapeli, która cieszy się nieprzemijającym szacunkiem fanów - w tym także polskich?

Chyba nie. Bardziej na miejscu wydają się szacunek i uznanie. Szacunek za konsekwencję, bo każdy kolejny album - w tym ostatnie "For Lies I Sire", "A Map of All Our Failures" i "Feel The Misery"- to monolit porażający brytyjską klasą i uznanie zasług dla gatunku, który My Dying Bride współtworzyli u progu lat 90., razem z Paradise Lost i Anathemą.

Płaczliwy i emocjonalny śpiew wokalisty. Melancholijne dźwięki skrzypiec. Doom metalowy ciężar riffów. Epickie kompozycje. My Dying Bride wykuli sobie własną niszę, w której ciężar i agresja spotykają się z pięknem i bezgranicznym smutkiem. Brytyjczycy wciąż powoli kroczą na czele doomowego konduktu. EMP dołącza do żałobnej procesji. Doom What Thou Wilt!