Niemieckie, poetyckie teksty są znakiem rozpoznawczym New German Death Art. Znane zespoły tego gatunku to Das Ich, Goethes Erben i Relatives Menschsein. W swoich piosenkach muzycy poruszają typowo gotyckie tematy: śmierć, samotność, izolacja, krytyka religii i zmęczenie światem. Przemijanie jest ważnym tematem, który znajduje także odzwierciedlenie w strojach i występach zespołów. Szaleństwo i rozpacz są przedstawiane wizualnie i muzycznie - czasem surrealistycznie.
Początkiem tego gatunku była wytwórnia muzyczna Danse Macabre - a konkretnie Bruno Kramm z Das Ich - która wydała pierwsze zespoły Nowej Niemieckiej Sztuki Śmierci na początku lat 90. Po "Neue Deutsche Welle" miała to być "Neue Deutsche Todeskunst". Nawiasem mówiąc, dzieła sztuki z okresu średniowiecza i baroku można z pewnością określić jako "starą sztukę śmierci". Już wtedy motywy vanitas były popularnym środkiem stylistycznym.
Muzycznie Nowa Niemiecka Sztuka Śmierci jest elektroniczna. W przeciwieństwie do muzyki neoklasycznej, klasyczne instrumenty są generowane przez syntezatory. Poza tym w grę wchodzi gitara elektryczna, elektryczny bas, efekty dźwiękowe takie jak dzwonki i sample oraz komputery perkusyjne. Dziś na czarnej scenie trudno znaleźć nowe zespoły tego gatunku. Jednak Das Ich, Lacrimosa, Sopoer Aeternus i kilka innych zespołów trzymają się mocno.
